Katedra Wniebowzięcia NMP

Katedra we Fromborku uderza ogromem, nieprzystającym do rozmiarów miasteczka. Jej położenie na wzgórzu wskazuje, iż miała stanowić swoisty „afisz reklamowy", symbol nadejścia i zwycięstwa chrześcijaństwa w świeżo nawróconej okolicy. Znaczenie symbolu było tym silniejsze, że katedra zajęła miejsce pruskiej warowni. Przez stulecia nazywano ją „jedyną polską katedrą nad morzem".

Świątynia powstała w latach 1329-1388, dzięki staraniom biskupów warmińskich. Autorem ostatecznego kształtu był Liphardus de Daddeln, twórca najwspanialszej fasady zachodniej. Katedra to dzieło stuleci, suma dodawanych przez wieki elementów. Najstarsze jest prezbiterium datowane na 1342 rok. Wspomniana fasada zachodnia powstała przed 1388 rokiem. Z tego samego okresu pochodzi kuty w wapieniu portal. Inne części katedry są późniejsze: malowidła ścienne pochodzą z XV wieku, kaplica św. Jerzego (tzw. polska) z końca XV wieku. Ołtarze boczne przybyły w XVII wieku, zegar - w 1638 roku, kaplica Szembeka - w latach 1732-1735. Z XVIII wieku pochodzą także ołtarz główny i rokokowa ambona (1785). Najmłodsza jest polichromia, autorstwa elbląskiego malarza Justusa Bornowskie-go (1887-1891).

Mimo iż znaleźć tu można zabytki wielu stuleci i w różnych stylach, katedra prezentuje się bardzo jednorodnie i budzi zachwyt. Mieczysław Orłowicz w znanym przedwojennym przewodniku stawiał ją obok Wawelu. Zwraca uwagę wielkość świątyni - to jedna z największych budowli sakralnych środkowej Europy: ma 90 m długości i 16,5 m szerokości. Starano się nadać jej strzelistość poprzez dodanie czterech narożnych wież, lecz mimo to wydaje się przytłaczająca.